عفونت ادراری

عفونت ادراری در زنان و مردان

 عفونت ادراری (UTI) یک عفونت شایع است که می تواند هر بخشی از سیستم ادراری از جمله کلیه ها، مثانه و مجرای ادرار (لوله ای که ادرار از طریق آن از بدن خارج می شود) را درگیر کند.

شایع ترین علت انتقال باکتری از راست روده یا واژن به مجرای ادرار است. مجرای ادرار به راست روده تخمین زده می شود که حداقل ۴۰ تا ۶۰ درصد از زنان در طول زندگی خود به عفونت ادراری مبتلا می شوند.

علائم عفونت دستگاه ادراری ممکن است شامل درد لگن، افزایش میل به ادرار کردن، درد همراه با ادرار، بی اختیاری و وجود خون در ادرار باشد. معمولاً برای تأیید عفونت ادراری از آزمایش ادرار و برای درمان عفونت ها از آنتی بیوتیک ها استفاده می شود.

علائم عفونت ادراری چیست؟

علائم تا حد زیادی با محل آنها در سیستم ادراری مشخص می شود. دو نوع عفونت ادراری وجود دارد :

عفونت دستگاه ادراری تحتانی در مثانه یا مجرای ادرار (لوله ای که ادرار از طریق آن از بدن خارج می شود) رخ می دهد. معمولاً به آن عفونت مثانه می گویند.

عفونت دستگاه ادراری فوقانی کلیه ها و حالب (مجرایی که ادرار از طریق آن از کلیه ها به مثانه می رسد) را درگیر می کند. به عفونت کلیه ها پیلونفریت نیز گفته می شود.

پیشنهاد می‌کنیم مطالعه کنید:  نارسایی کلیه چیست؟

علائم دستگاه ادراری تحتانی

عفونت دستگاه ادراری تحتانی معمولاً زمانی رخ می دهد که باکتری وارد مجرای شده و باعث عفونت در مثانه شود.

هنگامی که علائم ظاهر می شوند، اغلب با یک درد مبهم یا ناراحتی در لگن یا مجرای ادرار شروع می شوند. معمولاً ظرف چند ساعت، عفونت ادراری علائم مشخصی از جمله :

درد یا سوزش در هنگام ادرار (دیسوریا)
افزایش میل به ادرار کردن (فوریت ادراری)
نیاز به بیدار شدن در شب برای ادرار کردن (شب ادراری)
ناتوانی در نگه داشتن ادرار (بی اختیاری ادرار)
دفع مکرر و مقدار کمی ادرار
ادرار بدبو
ادرار کدر (پیوری)
ادرار خونی (هماچوری)
درد زیر شکم یا لگن
تب
خستگی

علائم عفونت دستگاه ادراری تحتانی

علائم دستگاه ادراری فوقانی

عفونت مثانه ای که به کلیه ها منتقل شده است معمولاً جدی تلقی می شود و نیاز به مراقبت های پزشکی فوری دارد. پیلونفریت می تواند علائم سیستمیک (کل بدن) را ایجاد کند که نه تنها آشکارتر بلکه اغلب ناتوان کننده هستند.

علائم پیلونفریت ممکن است شامل موارد زیر باشد :

درد پهلو (دردی که معمولاً در پشت یا پهلوها عمیق و زیاد است، اگرچه می تواند در قسمت بالای شکم وجود داشته باشد)
تب شدید
لرز بدن
سختی (لرز و تعریق همراه با افزایش دما)
حالت تهوع یا استفراغ

علائم عفونت دستگاه ادراری فوقانی

علت عفونت ادراری چیست؟

در حالی که عفونت ادراری می‌تواند در هر قسمتی از سیستم ادراری شما (از جمله مثانه، کلیه‌ها، حالب‌ها) رخ دهد، اغلب عفونت‌های ادراری مثانه و مجرای ادرار (یعنی دستگاه ادراری تحتانی) را تحت تأثیر قرار می‌دهند. از جمله باکتری هایی هستند که بیشتر با عفونت های ادراری مرتبط هستند.

جنسیت

به دلیل برخی عوامل آناتومیکی، زنان با خطر بسیار بیشتری برای عفونت ادراری (در مقایسه با مردان) مواجه هستند. این به این دلیل است که زنان مجرای ادراری کوتاه‌تری دارند که به باکتری‌ها اجازه می‌دهد راحت‌تر به مثانه برسند و آن را آلوده کنند. علاوه بر این، دهانه مجرای ادرار در زنان به طور قابل توجهی به راست روده نزدیک‌تر است، جایی که باکتری‌ های عامل این بیماری در آنجا ساکن هستند.

بارداری

به دلیل تغییرات مرتبط با بارداری در دستگاه ادراری، عفونت های ادراری نیز ممکن است در دوران بارداری شایع تر باشند

یائسگی

زنانی که یائسگی را پشت سر گذاشته‌اند نیز ممکن است در معرض خطر بیشتری برای عفونت‌های دستگاه ادراری قرار بگیرند، احتمالاً به دلیل تغییرات هورمونی که ممکن است بر باکتری‌های مفیدی که مسئول مبارزه با میکروارگانیسم‌های مضر در دستگاه ادراری هستند، تأثیر بگذارد.

شرایط سلامتی

چندین مشکل سلامت مزمن ممکن است خطر عفونت ادراری را نیز افزایش دهد. اینها شامل شرایط مرتبط با اختلال در پاسخ ایمنی (مانند دیابت) است که می تواند توانایی بدن شما را برای دفع باکتری ها ضعیف کند. مسائل مرتبط با افزایش سن مانند بیماری آلزایمر نیز ممکن است باعث خطر عفونت ادراری شود، زیرا ممکن است با بهداشت شخصی تداخل داشته باشد.

علاوه بر این، افراد زیر ممکن است بیشتر در معرض ابتلا به عفونت های دستگاه ادراری باشند :

کسانی که آسیب نخاعی یا آسیب عصبی در اطراف مثانه دارند، که می تواند تخلیه کامل مثانه را ممنوع کند.
کسانی که دارای سنگ کلیه، بزرگی پروستات یا هر مشکل دیگری هستند که جریان طبیعی ادرار را مسدود کرده و رشد باکتری ها را تشویق می کند.
مبتلایان به ریفلاکس مثانه (VUR) یا سایر ناهنجاری های مجاری ادراری
کسانی که اخیرا از کاتتر ادراری استفاده کرده اند
کسانی که بی اختیاری روده دارند

ژنتیک

برخی تحقیقات در حال ظهور نشان می دهد که ژنتیک ممکن است در عفونت های دستگاه ادراری نقش داشته باشد.
با این حال، قبل از اینکه علل ژنتیکی احتمالی UTI به طور کامل شناخته شود، به تحقیقات بیشتری نیاز است.

علت عفونت ادراری

عوامل ایجاد عفونت ادراری چیست؟

تعدادی از عوامل سبک زندگی ممکن است در ایجاد عفونت های دستگاه ادراری نقش داشته باشد.

فعالیت جنسی

فعالیت جنسی یکی از رایج ترین عوامل خطر در سبک زندگی برای عفونت، به ویژه برای زنان است. تصور می‌شود که آمیزش جنسی ممکن است باکتری‌ها را از دستگاه تناسلی و مقعد به مجرای ادرار منتقل کند و به نوبه خود منجر به عفونت شود.

برای مردان، فعالیت جنسی محافظت نشده شامل زنان مبتلا به عفونت واژن ممکن است خطر UTI را افزایش دهد.

جلوگیری از بارداری

استفاده از انواع خاصی از کنترل بارداری (مانند دیافراگم یا اسپرم کش) ممکن است خطر عفونت ادراری را در زنان افزایش دهد.

بهداشت شخصی

چندین عادات بهداشتی شخصی نیز از عوامل خطر UTI در نظر گرفته می شوند. این عادات عبارتند از :

استفاده از دوش ها و اسپری ها یا پودرهای بهداشتی زنانه
پاک کردن از پشت به جلو پس از ادرار یا اجابت مزاج، به ویژه برای زنان
نگه داشتن ادرار برای یک دوره غیرطبیعی طولانی مدت
دوره های طولانی بی حرکتی (مانند بهبودی پس از آسیب یا بیماری)

عفونت ادراری را چگونه تشخیص دهیم؟

تشخیص عفونت‌های دستگاه ادراری (UTIs) معمولاً شامل تجزیه و تحلیل نمونه ادرار است و در برخی موارد ممکن است از آزمایش‌های تصویربرداری استفاده شود.

تست در منزل

تعدادی از محصولات بدون نسخه ممکن است به شما کمک کنند تا به تنهایی برای عفونت ادراری آزمایش کنید، معمولاً با نگه داشتن یک نشانگر در جریان ادرار و سپس بررسی نوار تست برای تغییرات خاص.

بنابراین، اگر علائم UTI را تجربه کردید، مانند درد یا سوزش هنگام ادرار کردن، تب، و میل به دفع مکرر ادرار، مهم است که فوراً به پزشک خود مراجعه کنید.

آزمایش ها

اگر برای علائم UTI به پزشک خود مراجعه می کنید، به احتمال زیاد باید یک نمونه ادرار ارائه دهید.

آزمایش ادرار

آنالیز ادرار که به عنوان معاینه فیزیکی، شیمیایی و میکروسکوپی ادرار تعریف می‌شود، مستلزم آزمایش ادرار برای باکتری‌های عامل عفونت و سایر مواد است. این مواد ممکن است شامل نیتریت ها باشد که می تواند نشان دهنده وجود عفونت باشد.

آزمایش آزمایش ادرار همچنین تعداد گلبول های سفید خون را در ادرار شما اندازه گیری می کند. بالا بودن تعداد گلبول های سفید در ادرار اغلب نشانه عفونت است.

کشت ادرار

همچنین به عنوان “آزمایش کشت باکتری” شناخته می شود، کشت ادرار اغلب به عنوان یک پیگیری برای آزمایش ادرار استفاده می شود. اگر آزمایش اولیه ادرار دارای ناهنجاری هایی باشد، می توان این کار را به طور خودکار در برخی از آزمایشگاه ها انجام داد

این آزمایش می تواند باکتری های خاص را شناسایی و کمیت کند، که به انتخاب موثرترین آنتی بیوتیک برای استفاده در درمان کمک می کند.

کشت ادرار شامل برداشتن بخشی از نمونه ادرار و قرار دادن آن در محیطی خاص در آزمایشگاه برای تقویت رشد سلولی است. اگر باکتری ها وجود داشته باشند، به زودی شروع به تکثیر خواهند کرد. همچنین کشت ادرار مبتنی بر فناوری وجود دارد.

کشت ادرار

عفونت ادراری را چگونه درمان کنیم؟

عفونت های دستگاه ادراری (UTIs) اغلب خفیف هستند و گاهی اوقات با نوشیدن مایعات کافی برطرف می شوند. گاهی اوقات مصرف مسکن های خفیف بدون نسخه (OTC) می تواند به کاهش ناراحتی در حین بهبود عفونت کمک کند. گاهی اوقات که بیماری بیش از دو روز طول می کشد باید با یک دوره آنتی بیوتیک درمان شوند. اگر عفونت از مثانه به کلیه ها منتقل شده باشد، می توانید عوارض جدی ایجاد کنید. در مواردی مانند این، داروهای خانگی و مسکن‌ها بعید است که تسکین دهند و ممکن است خطر عوارض را افزایش دهند.

درمانهای خانگی

در حالی که معمولاً آنتی‌بیوتیک‌ها برای درمان عفونت دستگاه ادراری تجویز می‌شوند، نگرش‌ها در سال‌های اخیر به دلیل افزایش نرخ  مقاوم به آنتی‌بیوتیک و سایر باکتری‌ها تغییر کرده است.

برای به حداقل رساندن نیاز به آنتی بیوتیک ها هنگام برخورد با UTI جزئی، تعدادی از داروهای مورد آزمایش و واقعی وجود دارد :

نوشیدن مقدار زیادی آب : مایعات می توانند به بدن شما کمک کنند تا بیشتر از باکتری های گردشگری در مثانه را پاک کنند. هدف این است که حداقل هشت لیوان آب در روز بنوشید. شما ممکن است نیاز به ادرار کردن بیشتر داشته باشید.

آب زغال اخته بنوشید : آب زغال اخته که مدت هاست به دلیل توانایی آن در درمان عفونت های ادراری مورد تحسین قرار گرفته است، حاوی ترکیباتی است که تصور می شود از چسبیدن باکتری ها به دیواره های دستگاه ادراری جلوگیری می کند.

در حالی که برخی از دانشمندان علناً در این ادعاها تردید دارند، تحقیقات دانشکده پزشکی دانشگاه بوستون به این نتیجه رسیدند که یک لیوان روزانه هشت اونس آب زغال اخته، که طی ۲۴ هفته مصرف شود، عود عفونت ادراری را تقریباً ۴۵ درصد کاهش می دهد. ۷ عصاره قرص کرن بری ممکن است همچنین برای پیشگیری از عفونت ادراری مفید است.

پیشنهاد می‌کنیم مطالعه کنید:  برای عفونت ادراری چی بخوریم

آب زغال اخته

افزایش مصرف ویتامین C : ویتامین C ممکن است با افزایش اسیدیته ادرار، عفونت ادراری خفیف را درمان کند و آن را کمتر به باکتری ها متصل کند. در صورت نیاز، شما می توانید مصرف خود را از طریق غذا یا مکمل روزانه تقویت کنید.

شما باید از هر گونه غذا یا نوشیدنی اجتناب کنید که می تواند دستگاه ادراری و یا علائم التهاب را تحریک کند. این شامل غذاهای تند، الکل و کافئین می شود.

قرار دادن پد گرم، بطری آب گرم یا فشرده سازی گرم در شکم یا پشت شما می تواند به کاهش ناراحتی عفونت مثانه کمک کند.

درمان های بدون نسخه

داروهای بدون نسخه عمدتا برای کاهش ناراحتی و درد عفونت ادراری استفاده می شوند. مهمترین آنها داروهای ضد التهابی غیراستروئیدی (NSAIDs) مانند ادویل (ایبوپروفن) یا مسکن‌های ضد درد مانند تیلنول (استامینوفن) هستند. اگرچه این داروها جایگزین آنتی بیوتیک ها نیستند.

داروی دیگری که فنازوپیریدین نامیده می شود، به طور خاص برای درمان درد مجاری ادراری طراحی شده است. این دارو در دوزهای پایین بدون نسخه در دسترس است و با نام های تجاری مانند Azo یا Uristat به بازار عرضه می شود. هنگام استفاده از این دارو، ادرار به رنگ نارنجی در می آید.

فرمولاسیون های با قدرت بالاتر با نسخه در دسترس هستند و معمولاً برای کاهش درد مصرف می شوند تا زمانی که عفونت شروع به بهبود کند. هنگام مصرف فنازوپیریدین باید از الکل خودداری کنید، زیرا این ترکیب می تواند باعث مسمومیت کبدی شود. عوارض جانبی رایج شامل خواب آلودگی، افزایش تشنگی، درد معده، خستگی، تهوع و استفراغ است.

داروها

در حالی که برخی از افراد ممکن است مشتاق دریافت آنتی بیوتیک باشند، این داروها فقط باید توسط ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی در صورت نیاز تجویز شوند و برای کاهش خطر مقاومت دارویی به درستی استفاده شوند.

درمان سیستیت

داروهای آنتی بیوتیکی که برای درمان سیستیت بدون عارضه استفاده می شوند عبارتند از :

تری متوپریم-سولفامتوکسازول (TMP-SMX)
نیتروفورانتوئین مونوهیدرات
فسفومایسین

علائم سیستیت، مانند درد زیر شکم و ادرار کدر یا خونی، معمولاً ظرف شش روز پس از شروع درمان برطرف می‌شوند. در صورت داشتن عفونت ادراری مکرر یا علائم شدید دستگاه ادراری، درمان ممکن است بیشتر طول بکشد. عوارض جانبی رایج شامل سردرد، سرگیجه، ناراحتی معده، خستگی، حالت تهوع، استفراغ، خارش و بثورات پوستی است.

در صورت وجود علائم عفونت کلیه، از جمله درد پهلو، تب، تهوع، استفراغ و لرز، باید از مصرف نیتروفورانتوئین و فسفومایسین اجتناب شود.

منبع : verywellhealth

نظر شما راجع به این محتوا چیست؟

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Fill out this field
Fill out this field
لطفاً یک نشانی ایمیل معتبر بنویسید.
You need to agree with the terms to proceed

پربازدیدترین ها

همچنین شاید دوست داشته باشید!